Sheekada: Diin iyo Dacawo

Beri hore waxaa jiray Diin taajir ah oo haystay bakhaar weyn oo ay ka buuxaan cunto badan. Diinku wuxuu ahaa mid deggan oo naxariis badan. Waxaa deris la ahaa Dacawo faqiir ah oo aan jeclayn inay shaqaysato. Mar walba waxay marmarsiinyo ka dhigata carruurteeda.

Maalin maalmaha ka mid ah, Dacawadii ayaa timid iyadoo ooyaysa: “Diinow, saaxiibow, carruurtaydu way gaajoonayaan. Fadlan cunto i sii.” Diinka oo naxariis badan ayaa siiyay jawaan hadhuudh ah.

Toddobaad kadib, Dacawadii ayaa mar kale timid. “Diinow, carruurtaydu weli way gaajoonayaan.” Markan Diinku wuxuu siiyay cunto kale, laakiin wuxuu ku yiri: “Dacawooy, isku day inaad shaqaysato oo aad wax beerto, si aadan mar walba u baryootamin.” Laakiin Dacawadii ma dhegaysan. Markii saddexaad, ayay si xoog ah u garaacday albaabka: Garaac! Garaac! Garaac!

Diinku markuu furay, wuxuu arkay Dacawadii oo mar kale ooyaysa. Markaas ayuu yiri: “Dacawooy, laba jeer ayaan ku caawiyay. Maanta waxba kuma siinayo. Waa inaad adigu shaqaysataa.” Wuuna xidhayay albaabka.

Dacawo markay xanaaqday, waxay bilowday inay hees caay ah qaaddo:

“Diin dhabar-adagow, Cuntadaada waad qarsataa, Qof walba wuu ogyahay, Inaadan naxariis lahayn!”

Diin ayaa qoslay oo yiri: “Dacawooy, hees caay ah caloosha carruurtaada kuma buuxinayso. Shaqo iyo dadaal baa nolosha lagu hagaajiyaa.” Dacawadii waxay gurigeedii ku laabatay iyadoo murugaysan. Carruurteediina waxay barteen: In shaqadu ka fiican tahay baryada, iyo in mahadnaqku yahay akhlaaq wanaagsan.